Onze vormelingen zetten door

Zondag 27 januari waren onze vormelingen weer aan zet in de H. Mis van 11 uur. Het catechetisch echtpaar Katrien en Geert was met zijn vormelingenteam actief aanwezig en drukte een hartelijke en inspirerende stempel op de misviering.

Onze Handen

De kerkganger kon bij het binnenkomen niet naast het thema kijken: De Handen.
Op het hoogaltaar prijkte een reuzengroot omvattende hand. Een open hand, die als het ware, al de gelovigen uitnodigde om warmhartig deel te nemen aan de Mis. Deze uitnodigende hand was in elk misgedeelte religieus aanwezig.
In de schuldbekentenis, in de eerste lezing, in de tussenzang, in de homilie, in de voorbeden, in het aanbrengen van de offergaven, in de vredeswens, in de zegening… telkens bleek hoe handen, bruggen en banden kunnen zijn naar anderen en naar… de Heer. Een symboliek die door priester Noël, in dialoog met de vormelingen, prachtig tot zijn recht kwam: “Weg, handen die tot vuisten worden gebald. Ruimte geven aan ouderhanden die kinderen dragen, aan handen van geliefden die mekaar innig verstrengelen, aan handen die zegenen, aan handen waarop ringen van trouw en verbondenheid worden geschoven, aan handen die priesters en diakens en Godsgezondenen wijden, aan handen die met een sereen gebaar kunnen kwijtschelden en verzoenen, aan handen die met een lichte trilling kunnen gelukkig maken, aan handen die straks, in de communie, Jezus kunnen ontvangen.” Twee handen die duidelijk inspeelden op de Evangelietekst van die zondag, waar de apostelen twee aan twee werden uitgekozen en opgeroepen. Twee handen uitdrukking van menselijke solidariteit. Oproepen tot een diep wij-gevoel, waarin christenen, in de beleving ervan moeten voorgaan, zeker naar de veertigdagentijd toe.
Kortom, ook deze Mis was een stap voorwaarts in wat wij als parochie prioritair hebben uitgetekend als lijnen naar de toekomst toe: verzorgde, geïntegreerde missen waarin de parochiegemeenschap een eenheid vindt, binnen een geheel, binnen de som van de menselijke diversiteit.
Een hartelijke dank en een grote proficiat aan de catecheten en de vormelingen die dit op deze zonnige zondagvoormiddag in deze viering hebben weten waar te maken.

Het handje op de taart

Leuk was het slot van de viering. De weldadige bakhand (niet verwarren met de back-hand uit het tennis) van de catecheten had gezorgd voor lekkere handkoekjes. Je smaakte zo de hartelijkheid uit de gebakjes (althans zo heb ik het gehoord uit de mond van de kleinkinderen). Alvast een hartelijke “geste” van onze catecheten naar onze vormelingen toe. Vergeet niet, ons geloof heeft ook een culinaire dimensie. Kortom: onze zondagsmissen smaken naar nog…