Een korf vieringen
Kortrijk bruist wel… maar Sint-Pius X-parochie ook !
Je kon er het eerste weekend van februari niet naast kijken. We proberen hier
enkele tekstuele en fotografische indrukken weer te geven van uiterst geslaagde
liturgische vieringen.
Onze-Lieve-Vrouw-Lichtmis
Lichtmis is een feest met vele lagen. Een feest dat mij persoonlijk erg beklijft. Ik was achttien jaar (wij schrijven 1958) en precies op die zondag 2 februari, kregen wij er een zusje bij. Klokslag op tijd. Een nakomertje. Als jonge adolescent – vlak voor de volwassenheid – maakt dat wel een diepe indruk. Voor mij is het – los van alle andere feesten en vieringen – altijd het feest van de Geboorte gebleven. Precies 50 jaar later ga je dat allemaal nog veel beter en duidelijker plaatsen. En dan merk je het feest in zijn volheid. Maria Lichtmis, het feest van het licht (Licht), het feest van de ontmoeting (Simon, Hannah en Jezus) oud en jong die elkaar ontmoeten, het feest van de opdracht en de opgang van de Heer in de tempel (de toevertrouwing van het nieuwe leven aan de liefde van God). Die ontmoetingen zijn meer dan een ‘gewoon elkaar tegenkomen’. Het zijn trefpunten van ontvankelijkheid naar het Licht toe ! Licht dat eeuwig blijft branden.
)
)
)
)
Al deze religieus-menselijke uitzichten werden op zaterdag 2 februari (Lichtmis)
samengebracht in de H. Eucharistieviering van 17u30.
De ouders, grootouders en familieleden van de kinderen geboren en/of gedoopt in
het verlopen jaar, waren gevraagd om mee te vieren. Twintig families waren aldus
uitgenodigd en zij waren er bijna allemaal. Of er ‘jong’ ‘heel erg jong’ volk
aanwezig was in de viering !
Chris, verantwoordelijke voor de doopvieringen, samen met haar echtgenoot diaken
Dirk Vergote, had gezorgd voor een uiterst verzorgde dienst. Bij het binnenkomen
had elkeen een Lichtmiskaars ontvangen. Het eerste gedeelte van de viering
baadde dan ook in een sfeer van licht en warmte, van ‘verwondering’ en
‘vertedering’ (zoals Chris het in de inleiding heerlijke uitdrukte.’ Het was een
misgedeelte vol licht en liefde. Psalm 139 kon het niet beter uitdrukken, dat
was het gevoel (in woorden uitgedrukt) dat leefde:
“God, Gij kent mij en bemint mij
Gij kent mijn zitten en staan
Gij weet vooraf wat ik denk
Gij kent mijn stappen, mijn rust, mijn menszijn
“Gij hebt mij geschapen
Mijn leven gevlochten in de schoot van mijn moeder
Dank U voor het grote wonder dat ik ben
Hoe innig bent U met mij bezig”
Na de homilie kwamen ouders, familieleden en kinderen naar voor en had de Lichtmiswijding plaats. Gedoopte per gedoopte. Intense spirituele en sacramentele momenten voor een christen. Ook de kleine Thibaut (straks 7 jaar jong, geboren in Thaïland, op 6 januari 2008 in onze Kerk gedoopt, en straks eerste communicant) was erbij. Priester Geert onderstreepte dat het sacrament van het Doopsel, in de traditie van de wereldkerk, niet gebonden is aan leeftijd. Sacramenten overstijgen de tijd, zijn naar de eeuwigheid gericht.
De dopelingen kregen – via hun ouders – op het einde van de viering hun doopkruikje aangereikt. Symbool van hun doopsel en hun Lichtmiswijding. Een kruikje dat zal blijven naglinsteren… als water in het zonlicht. Het was een gewijde dag… met de belofte van langzame groei, met in zijn kern, het ongrijpbare van het leven. Kostbaar en geliefd leven.
Zondag 3 februari
)
De liturgie in de zondagsmis van 11 uur, verzorgd door de vormelingen van Annelies – hoofdverantwoordelijke voor de catechese van de vormelingen – stond in het teken van het inhoudsvolle, geslaagde “’t Lig(ch)t aan jou…”. Lichtmis en persoonlijke catechese in een motto samengetrokken. De aanvang van het openingsgebed drukte best deze tweevoudigheid uit: “Al te vaak denken wij, ’t ligt niet aan mij” al te vaak denken wij dat wij, met ons klein vlammetje, het verschil niet maken… En toch… als het donker is rondom ons, brengt één vlammetje, klaarheid. De nabijheid van één goede vriend kan ons moed en kracht geven… Jezus, Jij kan deze Vriend en dit Licht zijn.” Opvallend ook, hoe treffend én begrijpelijk én indringend de eerste lezingen van de Vormelingen altijd zijn. Na het water, de handen, was nu het Licht (kon het ook anders) het Misthema. Ook het Licht weerklonk kwinkelend in de samenzang van de vormelingen. De vormselcatechese is toch wel een beetje een pronkstuk (vol christelijke bescheidenheid) van ons parochiaal leven. Als wij zo de vormingsketting kunnen doortrekken van kinderoppas, kinderwoorddienst en vormselcatechese naar volwassenenvorming en totaal-catechese, dan zijn wij goed op weg. Samen op weg, dank zij al degenen, die zich daar op een of andere wijze voor inzetten. En ze zijn talrijk… het mag wel even gezegd, of zoals de vormelingen het zo gepast zongen op het einde van de H. Mis: Bedankt hé !
Ontmoetingsmomenten
Met al die liturgische serene drukte, zou je er soms nog neven kijken. Guy
Allaert en zijn ploeg (de ceremoniemeesters van Sint-Pius X) zorgden zowel
zaterdag als zondag voor een puike ontmoetingsbeurt. Zaterdag was die receptie
een toonbeeld van wat men nu ‘intergenerationeel’ noemt (vroeger jong en oud).
Het babygekweel en de opgewektheid en blijheid van de jonge ouders weerkaatsten
vrolijk door de Kerk. Er viel heel wat af te babbelen en… eindelijk was er weer
eens wat tijd voorradig. Zondag datzelfde beeld, maar dan met de
vormelingen-in-spe. Kortom het eerste weekend van februari was een parochiale
voltreffer, waar mensen elkaar in warmte konden ontmoeten en zoals Chris het op
Lichtmis betekenisvol zei bij haar verwelkoming… “Of je heel erg, meer, veel of
minder gelovig bent, of je dichtbij of ver van de Kerk af staat, wij zijn heel
blij jullie met zovelen hier te mogen verwelkomen”.
De Sint-Pius X-parochie bewees dat zij werkelijk open Kerk wil zijn waar allen
die hun ogen op Jezus willen richten of zinzoekend zijn, hartelijk welkom zijn.
)
)
)
Aswoensdag
)
)
)
Toch wel verrassend… 6 februari-zijn en reeds ligt de Vastentijd voor ons.
Zelfs de carnavalvierders (en die zijn veel gewoon) waren even het Noorden en de
juiste datum kwijt.
En toch… Pasen vroeg of Pasen laat… De vastentijd is voor een christen een tijd
van nederige opgang naar de Heer. Een periode van ‘verzuivering’ om met Pasen
als mens te delen in het licht en de kleur van de Verrijzenis van de Heer. 40
dagen bezinnend opzien naar wat de kern is van ons geloof: de Verrijzenis van
Jezus
Vandaar het belang van Aswoensdag en de Aswoensdagviering, die op woensdag 6
februari doorging in onze parochie. Eucharistieviering en asoplegging… aanvang
van de vastentijd… Ja, het assekruisje (zie foto) is zoveel, zoveel meer dan
volksdevotie. Het raakt de zijnskern van ons christen zijn, van wat wij zo
gemakkelijk – bijna achteloos – leven en dood noemen. De Vastentijd biedt ons de
gelegenheid dit mysterie recht in de ogen en het hart te kijken…