Integreren in de zondagsviering
Op de nieuwjaarsviering van de parochieraden van de federatie Sint-Amandus, gaf priester Noël een merkwaardige uiteenzetting over Groeien in geloof. Elders in dit Kerk en Leven en ook later nog, vinden jullie een uitgebreide weergave daarvan. Een passus uit het referaat handelde over de gemeenschapsviering op zondag. Priester Noël stelde duidelijk drie fundamentele facetten voorop:
- Alle mensen zijn uitgenodigd en hartelijk welkom op de zondagsviering. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen vaste kerkgangers en gelegenheidskerkgangers. De zondagsmis is een ontmoeting van mensen die – elk op hun wijze – Jezus willen aantreffen.
- De kerk is op elk ogenblik een thuis voor iedereen. Een hartelijke haard, ook voor zinzoekende mensen.
- De sacramenten moeten ingeschakeld worden (geïntegreerd) in de zondagsviering. Wij moeten niet de kar voor het paard spannen. De zondagsmissen moeten een blijvende constante zijn waarin doopsel, eerste communie, vormsel, huwelijk en relatiezegeningen, gezinsvieringen, jubilea, familiemissen, bewegingen en verenigingen kunnen worden ingeschakeld. Zij komen naar de zondagsmis, worden daarin geaccentueerd, maar het middenpunt blijft de Heilige Eucharistie.
De zondagsmis van 13 januari
)
Deze zondagsmis was een schitterend voorbeeld, van wat priester Noël “integratie” in de zondagsmis noemde. Een volle, hartelijke kerk, met veel “jong volk”, vele families en het evangelische adagio: “Dit is mijn Zoon, mijn veelgeliefd Kind, in wie ik vreugde vind (Mattheus 3,17)”. Het was het feest van het Doopsel van de Heer. En er was integratie…
)
Er was immers een merkwaardige familiemis. De familie Vancraeynest, toch een familie die duidelijk een rol heeft gespeeld in het sociaal-pastorale leven van onze parochie, was “stamboomlijk” in zijn geheel aanwezig. Het was immers precies dag op dag 95 jaar geleden dat de stamouders Achiel Vancraeynest en Euphrasie Vromant – in Desselgem – in het huwelijk waren getreden. Achiel en Euphrasie waren de ouders van Julien, Roger, Lucien, Brigitte – echtgenote van Frans Soens – en Lieve – echtgenote van Adolf Gregoir. Veel gekende parochianen dus. In deze H. Mis werd dit huwelijk herdacht en werd gebeden voor de overledenen van het hele geslacht.
)
Maar er was nog integratie. De vormelingen in opleiding verzorgden flinke gedeelten uit de Eucharistieviering. Meer speciaal de vormelingengroep van Natalie en Virginie (zie foto) hadden in de catechesevorming hun beste beentje voorgezet en de viering volledig in het teken geplaatst van het WATER. Liturgisch zeer symbolisch bij het afsluiten van de Kersttijd met het Doopsel van de Heer. Het altaar straalde die symboliek heel sterk uit door de plaatsing van de doopvont centraal in het Misgebeuren.
)
Ook de liederen werden verzorgd door het hele vormelingenkorps. Merkwaardig toch, hoe Pieter Mayeur er telkenjare in slaagt van die aanvankelijk toch wat heterogene groep, een vast geheel te vormen en hoe de volwassenen enthousiast meegaan in de zang van aangepaste liederen als “Laudatio Si”, “Kumbaya my Lord” en “Bedankt Heer”. Of hoe vormselcatechese en volwassencatechese dezelfde kern hebben, dezelfde sfeer uitademen en… een kerkgemeenschap in diversiteit één kunnen maken.
)
In zijn homilie riep priester Noël een heerlijk beeld op: dit van een stralende, jonge, gelukkige, dynamische Jezus Christus die op de drempel van zijn volwassenheid en zijn Openbaar Leven, Gods Geest ontving. Het was een blije, optimistische homilie. Vreugde voerde de hoofdtoon: “de hemel gaat open” “Durf vleugels hebben” “Mijn kind, in wien ik mijn welbehagen vind” “Christen zijn maakt gelukkig” “Kies in je leven om het goede te bevestigen”. Het zijn enkele blijmakende, hoopgevende en vooral hartelijke zinnen, die tegelijk de liturgische periode van de viering van de geboorte van Jezus, van de viering van de Heilige familie afsluiten en tegelijk het begin vormen van de periode waarin Jezus zich in al zijn goddelijke en menselijke dynamiek, zal openbaren.
Het was een Heilige Eucharistieviering die zovele dingen samenbracht. Uiteindelijk vormt elke Misviering - en vooral dan deze vieringen, die een ganse gemeenschap samen wil vieren op zondag – een synthese van wat ons-christen-zijn betekent.
Naar de toekomst toe…
Het ligt duidelijk in de bedoeling van de parochiale gemeenschap – en dat zijn wij dus allen samen – van de weekendmissen, het zwaartepunt te blijven maken van het parochie-zijn. Zowel de parochieraad als de federale stuurgroep hebben daar een prioriteit van gemaakt. Het wil de uitdrukking worden van een nederige en hartelijke Kerk. Een parochiegemeenschap die er wil zijn voor iedereen. Absoluut geen elitaire minderheidskerk wil worden. Integendeel. Die Kerk wil midden de mensen blijven, de mensen daartoe vormen en gedragen worden door gebed. Kortom, een Kerk die wil dienen, vieren en bidden, kennen (vorming dus !) met het verstand, maar vooral ook met het hart. In het Kerkhuis van de Heer moeten vele kamers kunnen zijn. Is er dus ruimte voor alle mensen, die zoekende zijn, in een tijdsklimaat waarin personalisering van het geloof aan bod is en waarin elke zinzoekende in openheid in die Kerk kan vertoeven.