Eerste communie op Sint-Pius X: prachtig
symbolisch - een enig kader - de viering: van de communicanten zelf - op school - geen eindpunt, maar een begin
)
)
)
)
)
)
)
Symbolisch
Kan het betekenisvoller? Kan het meer symbolisch? Een Eerste
Communieviering op een parochie die Sint-Pius X als patroonheilige heeft?
Toch even verduidelijken!
Paus Pius X was dé paus van de her-denking rond het communiegebeuren. Hij
voerde de gedachte in van de veelvuldige communie. Daar waar vóór zijn
pontificaat de H. Communie alleen werd ontvangen op de grote religieuze
feestdagen, daar plaatste Paus Pius X de communie centraal in elke
eucharistische viering. Van dan af aan werd de communie bijna
onlosmakelijk verbonden met elke Misviering.
Zijn hervormingen droegen echter nog verder. Hij bracht de toegestane
communie-leeftijd op 6 ŕ 7 jarige leeftijd. Anders geformuleerd: hij
bracht de Eerste Communie in gebruik. Een belangrijke gebeurtenis, een
eerste stap in het leven van zoveel kinderen. Het religieus volwaardig
kind worden. Op elke beeltenis van de Heilige Pius X vind je een embleem
terug die een kelk en een heilige hostie voorstelt. Bekijk maar eens
aandachtig het keramieken beeld van Sint-Pius X achteraan in onze kerk.
Ook daar is dat duidelijk op terug te vinden. Dit prachtige keramieken
beeld werd aan onze kerk geschonken door wijlen Walter Vannieuwenhuyse,
een van de pioniers en grondleggers van de Sint-Pius X-kerk. Onze
parochiale kerk heeft dus alle troeven in huis om elk jaar een echt
zingevende, feestelijke en fel meegeleefde Eerste Communie te vieren. En
dit jaar was het echt prachtig.
Een enig kader
Tegen alle verwachtingen en alle Frank Debooseres’ in, was een lichte
lentezon op het feest aanwezig. Uitgenodigd door alle ouders en hun
communicanten en dus present. Het zachte zonlicht dat langs de kerkramen
binnenviel, accentueerde nog meer het feestelijk aangepaste decorum van de
Kerk. Het thema van de viering, was de ark van Noah. Vooraan prijkte een
puik nagewerkte ark en de hele kerk was opgefleurd met prenten en
tekeningen van de meest diverse arkdieren. De “communicantjes” lieten zich
daarbij niet pramen en hadden allen hun knuffeldiertje bij, dat keurig en
kleurig bij het altaar werden aangebracht.
Juffrouw Pat en meester Martin, stekhouders van de eerste leerjaren, in de
Sint-Pius X-school hadden in “eindeloze” en “kristelijk-geduldige”
repetitie-uren hun leerlingen omgetoverd tot 28 échte doorvoelde
communicanten. Sint-Pius X zal er van hierboven met trots hebben op
neergekeken. Op zijn feestdag – 21 augustus – gaan wij als parochie hem
eens extra in het licht stellen. Hij, de basislegger van dit prachtige
feest.
Hoeft het gezegd dat de Kerk stampvol zat? Ook het oksaal kreunde in zijn
voegen. Iedereen in lentefrisse kledij, gelovig goed gemutst en bereid om
de feestelingen onvergetelijke vroeg-religieuze hoogtepunten te laten
beleven.
De viering: van de communicanten zelf
Onze priester-voorgangers: priester Geert, priester Chris De Paepe en
pater scheutist Leonard Heyse konden meestal glimlachend en rustig
meevieren. Het echte misgebeuren was in handen van Pat en Martin, van het
muzikale duo Anna Van de Casteele en Pieter Mayeur, maar op de eerste
plaats van de communicanten zelf en laten wij ze vooral ook niet vergeten:
ook hun ouders.
Na het welkomstwoord van priester Geert kwamen de feestelingen zelf aan
het woord bij de schuldbelijdenis. Alles in het teken van de ark van Noah.
Een klein voorbeeldje uit de vergiffenis-vraging. Lore sprak volgende
belijdenis uit vanuit haar knuffel:
“Ik ben een olifant met een dikke huid
Ik bulder en ik lach soms heel luid
Ik hou van het leven en maak veel plezier
maar verlies verdrietige dieren
soms uit het vizier.”
De eerste lezing was een pareltje. Het verhaal van Noah in een
toneeltje gebracht door álle communicanten. Teksten, die volledig op de
kinderen waren gericht, wisselden af met leuke maar zinvolle – fel
meegezongen – kinderliederen. Zelden zo een aangenaam en betekenisvol
toneeltje gezien binnen een kerk als deze Noah-geschiedenis. Toen de
laatste woorden werden gesproken:
“Ik zal de mensen een teken geven” zei God. “Iedere keer dat er een
regenboog aan de hemel verschijnt, weet iedereen dat ik mijn belofte niet
vergeten ben.”
brak er een spontaan applaus los.
Priester Geert leidde de homilie voor de kinderen, Nee, dit keer geen
kanselwijsheid maar een lerende-opbouwende dialoog met de kinderen over
het Noah-gebeuren en met daarin en daarbij de betekenis van deze Eerste
Communie.
De offergaven werden kinderlijk-ernstig-plechtig aangebracht. Iets van de
kinderen zelf. Een stukje van hun eigen persoonlijkheid wensten zij op de
offertafel te brengen.
De omhaling was – zoals elk jaar op het Communiefeest – bestemd voor de
werking van de Lydia-groep op onze parochie. Deze groep van vrijwillige
medewerkers verzorgt het ouderenbezoek en het ziekenbezoek op onze
parochie. Elk jaar met Kerst en tijdens de Seniorenweek worden vele
huisbezoeken afgelegd. Een kleine attentie past daarbij en daarvoor was de
collecte bestemd. Ook dit heeft een symbolische waarde: kinderen en
ouderen die banden – zeg maar regenbogen – naar elkaar toesmeden.
Na het gevoelvolle Onze Vader, naderde het grote ogenblik. Het ontvangen,
voor de eérste maal, van het lichaam van de Heer. Het was indrukwekkend om
aan te zien hoe onze 28 communicanten, vergezeld door hun ouders, broers
en zusters, in volle overtuiging en met de speelse ernst en eenvoud –
eigen aan hun leeftijd – het heilig Sacrament ontvingen. Geen
overhaasting, geen verveling ondanks de tijdsduur, geen vervelend
geroezemoes. Nee, blije gehoorde stilte. De belangrijkheid van het
ogenblik en het sacrale van de Communie-ontvangst, schiepen een eigen
welgezinde, opbeurende en heiligende kinderssfeer. Een groot gebeuren in
simpele termen.
De ontlading kwam er met het slotlied. Optimistisch, onbevangen en
muzikaal keurig, zelfs een tikkeltje fors uitgelaten zongen de kinderen:
Soms zou ik willen vliegen als een vlindertje,
Een vlindertje, een vlindertje.
Soms zou ik willen vliegen als een vlindertje,
Ik ben het kind van God.
Zo blij, zo blij, want Jezus woont in mij.
Zo blij, zo blij, want Jezus woont in mij.
Soms zou ik willen fluiten als een vogeltje…
Soms zou ik willen knorren als een varkentje…
Als je het zo op papier ziet, klinkt het misschien wel heel wollig
naďef, maar op het ogenblik zelf gaf het een feestdreun in de kerk.
Ouders, genietende opa’s en oma’s konden niet nalaten wat onhandig
misschien mee te zingen of te klappen. Mensen maken uiteindelijk zelf hun
grote ogenblikken. De Heer heeft hen daarbij op Pinksteren 2007 zeker
geholpen.
Na de zegening kregen alle moeders van de communicanten een feestbloem, de
vaders – telgen van de vroegere Noormannen – kregen elk een stevig
papieren scheepje. Hun vaderlijke ark. Hun vaderlijke trots.
Op school
Na de viering werden op het kerkplein 28 ballonnetjes de lucht
ingestuurd. Elk met een eigen Communie-wens naar andere mensen, naar
andere landen toe. Symbolisch ook dit. Want het Communie-gebeuren in de
Sint-Pius X-kerk is slechts een stipje – maar hoé belangrijk – van het
communiewereldgebeuren. Het is dan ook goed dat deze mundialiteit zijn
plaats krijgt in een parochie-gebeuren.
Daarna werden de communicanten, hun ouders, broers en zussen en hun oma’s
en opa’s opgewacht door directeur Gaby Kimpe van de Sint-Pius X-school die
aan de feestelingen een verzorgde receptie aanbood. Op deze receptie
kregen alle communicanten een groepsfoto, keurig bijgetekend en opgefleurd
door leerlingen van het zesde studiejaar die meter of peter waren van één
van de communicanten. Hierbij past wel een echt gemeend woord van dank aan
de velen in de school, die elk jaar hun beste kunnen bovenhalen om dit
feest vormelijk maar vooral inhoudelijk-religieus te laten slagen. Ook de
Kinderwoorddienst verdient een dankwoordje voor de oppas en de lectuur
verstrekt aan de kleinere zusjes en broertjes van de communicanten. Aldus
konden die er ook echt bij aanwezig zijn.
Maar een dankwoord past vooral aan de communicanten zelf. Zij hebben het
meer dan goed gedaan. Kinderlijk, open, spontaan en toch bewust van de
diepte van het religieuze gebeuren.
Hun namen staan nu in Hoofdletters geschreven in de palm van Gods hand.
Wij geven hier deze namen – in eigen schrift – weer. 28 Kinderen, wiens
kindertijd vrijuit voor hen openligt. Mogen ze jaren van geluk kennen en
wegen van vreugde getekend door Hem aan wie zij zich op 27 mei 2007 voor
de eerste maal echt toegewijd hebben.
Geen eindpunt, maar een begin
De eerste communie is een eerste stap naar bewuste religieuze beleving.
Het is zeker geen afgesloten finale. Het is daarom goed dat onze parochie
dit jaar het initiatief heeft genomen om gezinsvieringen op te zetten. Kom
er met je eerste communicanten eens heen. Er wordt telkens bijzondere
aandacht geschonken aan de gezinnen. Een koor luistert telkens aangepast
de mis op en er is kinderwoorddienst voorzien. Even de data herinneren:
Zondag 8 juli om 11.00 u
Zondag 16 september om 11.00 u
Zondag 28 oktober om 11.00 u
Zaterdag 17 november om 17.30 u
Zondag 9 december om 11.00 u