Met de kinderwoorddienst op weg naar Pasen

25 februari - 4 maart - 11 maart - 18 maart - 25 maart - 1 april - Pasen

25 februari

"Weggaan om thuis te komen" is het project dat we kozen voor de veertigdagentijd 2007. Het is een soort van lange reis langs zeven plaatsen. De tocht voert ons door een labyrint.
We lopen niet rechtstreeks, we slenteren en we kronkelen, we zoeken en we staan eens even stil. Zo maken we een lange weg. Na de zes weken zullen we zien waar dat pad ons naartoe zal brengen.
Week na week komen we dus op een plaats in ons labyrint samen. We luisteren er naar een verhaal over Jezus. We praten er samen over en doen iets samen. telkens krijgen we een symbooltje en een gebedje mee naar huis in ons eigen rugzakje. Op die manier kunnen we de komende week blijven nadenken over wat Jezus ons die week speciaal vraagt of leert.
Het eerste stukje tocht bracht ons naar de woestijn. Dit is een plaats waar weinig mensen wonen. Het is er verlaten en woest. In de woestijn heb je tijd om na te denken en te praten met God. Soms is dit leuk, maar je kan je ook wel eens verdrietig voelen in de woestijn. Vanaf nu mag de zon mee in onze rugzak.

4 maart

Het tweede stukje tocht door ons labyrint bracht ons naar een hoge berg.
Hoog op de top van de berg: dat was een moment van geluk. Maar toch voelen we ons daar niet thuis. Thuis is waar mensen wonen. Op de grond en niet hoog in de wolken. We namen wel een “Steen” mee en tekenden erop een blij gezicht. Want deze week proberen we overal waar we komen te zorgen dat er “geluk is”.

11 maart

Zondag zijn we opnieuw een stukje verder gestapt door ons doolhof – nu gingen we op zoek naar de boom. De boom was het symbooltje voor de tuin die we bezochten. Het was niet zomaar een tuin, maar een tuin waar het heel stil en mooi was. Dit was zo omdat er een tuinman werkte die heel veel van zijn was gaan houden. Hij verzorgde de planten zeer goed. Zo groeiden er mooie bloemen en hadden alle bomen lekkere appels – peren en pruimen. Het was een tuin met een kans.

18 maart

Ook nu stapten we verder door de doolhof en de kleine vlagjes brachten ons naar een huis. Niet zomaar een huis – nee, een huis waar je altijd welkom bent. Waar het iedere dag feest is omdat er mensen wonen die van je houden, die je een nieuwe kans geven als je iets verkeerd deed, waar je mag huilen en plezier maken.
Deze week hangen we de vlagjes met welkom uit. Niet zomaar om te versieren, nee, om er telkens aan te denken dat ik welkom ben bij papa, mama, broers en zussen.

25 maart

Zondag mochten we de omslag met het rode en zwarte hartje openen. Ja al een paar keer hadden we gedacht: hoe kan dat nu een zwart hart – in een rood hart. Maar nu begrijpen we het wel. Voor we de steen naar iemand anders gooien kijken we best eerst in ons zwart hart – Om die zwarte dingen vragen we vergeving – zo kunnen we dan met een groot rood hart naar onze vrienden gaan.

1 april

Vandaag gingen we naar stapje 6 in ons doolhof. We luisterden niet alleen naar het verhaal van palmzondag – we deden stapje voor stapje na wat Jezus die dag samen deed met zijn vrienden. We dachten na over de kleine ezel die Jezus mocht binnen brengen in Jeruzalem. Alles was toen nog blij en goed, maar Jezus wist heel goed dat dit niet zo zou blijven. Hij stond aan het begin van de Goede Week.
Met ons klein boekje dat we meekregen zondag, proberen we op witte donderdag, Goede vrijdag, stille zaterdag en met Pasen aan de Goede week te denken die Jezus met Palmzondag begon.

Pasen

Vandaag vonden we het midden van de doolhof. Daar kregen we de opdracht om de zes symbooltjes van onze vastentocht samen te leggen tot een puzzel. Zo konden we het kruis maken waarop Jezus met Goede Vrijdag is gestorven. Als we nog eens goed dachten over ieder stukje puzzel begrepen we het zinnetje: “Jezus leeft – ga dit maar aan iedereen vertellen”. Alle lichtjes die rond dit kruis een plaats hadden gekregen verdeelden de kinderen onder elkaar. De kinderen beloofden de kaarsjes thuis een plaats te geven en te laten branden – zo willen ook zij hun steentje bijdragen aan de Paasboodschap.
Nog eens een groot applaus voor alle kinderen die week na week met ons mee op stap gingen door de doolhof!!!...

Els, Magda en Annemie